ครั้งนึง เคยมีเด็กอ้วนๆ ตัวกลมๆ ตาวาวๆ ผมหยิกๆ ที่ตอนนั้นยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เดินหลง อยู่ในสนามบินแห่งหนึ่ง ที่ที่มีคนมากมาย โลโก้สวยๆอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ

ตอนนั้น หลายคนคงรู้สึกเหมือนเรา พออยู่ในนั้น เย็นโคตร

แต่พอออกมาข้างนอก ร้อนเป็นนรกแตก

ที่แห่งนี้ ...

เคยทำให้เรา...ได้รู้จักกับการซื้อ เบอร์เกอร์คิง ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

เคยทำให้เรา... ได้รู้จักว่า การพลัดหลงจากคนที่เรารักที่สุดเป็นยังไง

เคยทำให้เรา... ได้รู้จักกับคำว่า "รอคอย"

เคยทำให้เรา... ได้ซึมซับถึงการ "ลาจาก"

และที่แห่งนี้ ยังสอนอะไรให้เราอีกมากมาย

วันนี้ ที่แห่งนี้คงเหลือแต่ชื่อ และความทรงจำดีดี ที่รอคอยให้ทุกคนที่เคยได้ไปเหยียบมัน ได้เก็บเอาเป็นเพียงบันทึกว่าครั้งนึง เคยได้รู้จักกับสนามบินอย่างเป็นทางการแห่งแรกของคนไทย .. ท่าอากาศยานกรุงเทพ (ดอนเมือง) .. ที่ๆ เด็กคนนี้ จะไม่ลืมมันไป ชั่วชีวิต

ที่แห่งนี้เคยทำให้เราอบอุ่น

แสนละมุนเมื่อได้เจอเผลอนึกฝัน

พลาดกับใครเป็นแรมปีเป็นวี่วัน

ก็สังสรรค์เมื่อได้เจอ...เธอที่รอคอย

ที่แห่งนี้ทำให้เราเคยได้รู้

ได้เฝ้าดูเจ้านกยักษ์ทั้งวิ่งถอย

ทั้งหัวทองหัวแดงต่างทยอย

มาไม่น้อยพวกฝรั่งประจักษ์จริง

ที่แห่งนี้เคยทำให้เราต้องหงอย

เพราะต้องคอยเฝ้าเจอคนที่ห่วงยิ่ง

แสนนานเพียงเท่าใดก็รอจริง

แค่ได้ชิงเห็นหน้าก็พาเพลิน

จำอะไรไม่เท่าจำใจลาจาก

แล้วต้องฝากความคำนึงให้ไกลเหิน

แต่ที่นี้ก็ได้สอนให้เผชิญ

ต้องดำเนินต่อไปให้กังวล

จากนี้ไป ที่แห่งนี้ เหลือแต่ชื่อ

เคยล่ำลือ ว่าดอนเมือง พาฉงน

อ่อ ลานบิน แห่งแรก เราผจญ

ที่ที่คน ไทยทั้งชาติ ต่างชื่นชม

มีน้องใหม่ ชื่อโก้ และแสนหรู

ต่างอยากดู และอยากเห็น ให้สาสม

แต่ไม่ลืม ดอนเมืองที่ เคยนิยม

ที่อุดม ด้วยความทรงจำ ตลอดไป !!

[ เราแต่งเอง ]

.....จำได้ไหม วันสุดท้าย ใกล้ชิดกัน
ยังจำวัน นั้นได้ อีกไหมหนอ
วันที่เรา สัญญากัน ว่าจะรอ
วันที่เธอ เฝ้าแต่พ้อ รอวันเจอ

เธอพร่ำบอก ว่าจากไป แต่กายนั้น
ส่วนหัวใจ ใกล้ชิดกัน อยู่เสมอ
จะไม่ลืม สัญญามั่น รอวันเจอ
จะไม่ลืม รักเสมอ ตลอดไป

เพียงไม่นาน เธอนั้น มาผันเปลี่ยน
เฝ้าวนเวียน ถามมา ว่าไฉน
เธอนั้นจึง ลืมรัก ที่จากไกล
หรือว่าใจ เธอนั้น มันแปรปรวน

คงไม่มี แล้ววันนั้น ที่สัญญา
คงไม่มี แล้วเวลา ที่พัดหวน
คงไม่มี แล้วหัวใจ ใฝ่รัญจวญ
คงไม่มี ความรักหวน ทวนกลับมา

เพราะว่าวัน สุดท้าย ใกล้ชิดกัน
ซึ่งเป็นวัน ที่ฉันนั้น ฝันผวา
ที่ดอนเมือง ที่เรานั้น ต้องกล่าวลา
เธอสัญญา ว่ายังรัก แม้จากไกล

ไม่คิดเลย ว่าต้องลา ชั่วนิรันดร์
ทั้งที่เรา รักกันมั่น กว่าไหนไหน
ไม่มีแล้ว ไม่มีเหลือ เลยเยื่อใย
ต้องลาไกล ลาก่อน โอ้.......ดอนเมือง....

(คุณ tuna เวบ thaipoem.com )